Ποια αίθουσα είναι ελεύθερη την Τρίτη στις 11;
Η ερώτηση που σας κάνουν στον διάδρομο και ο λόγος για τον οποίο το ωρολόγιό σας είναι οργανωμένο με λάθος τρόπο για να απαντηθεί.
Περπατάτε προς το μεσημεριανό γεύμα και κάποιος σας σταματά.
"Υπάρχει κάτι στο Εργαστήριο 2 την Τρίτη στις έντεκα; Έχουμε έναν προσκεκλημένο ομιλητή."
Το γνωρίζετε αυτό. Βρίσκεται στο Ωρολόγιο που δημιουργήσατε. Και δεν μπορείτε να απαντήσετε, επειδή το Ωρολόγιο είναι οργανωμένο ανά τάξη — τριάντα πλέγματα, ένα ανά Τμήμα, και το Εργαστήριο 2 εμφανίζεται κάπου μέσα σε καθένα από αυτά.
Έτσι γίνεται "άσε με να ελέγξω και θα επανέλθω", και μετά ακολουθεί μια αναζήτηση σε εκτυπώσεις ή μια σάρωση σε τριάντα στήλες μετρώντας αίθουσες.
Οι πληροφορίες υπάρχουν. Απλώς είναι αρχειοθετημένες κάτω από λάθος επικεφαλίδα.
Τα Ωρολόγια δημιουργούνται με έναν τρόπο και διαβάζονται με άλλον
Αυτό δεν είναι ελάττωμα στον τρόπο που το δημιουργήσατε. Ένα Ωρολόγιο συντάσσεται ανά Τμήμα, επειδή έτσι εκφράζονται οι περιορισμοί — αυτό το Τμήμα παρακολουθεί αυτό το Αντικείμενο τόσες φορές την εβδομάδα.
Αλλά συμβουλεύεται ανά πόρο. Ποια Αίθουσα είναι ελεύθερη. Ποιος Εκπαιδευτικός είναι αδιάθετος την τρίτη Ώρα. Ποιος άλλος διδάσκει όταν διδάσκω εγώ.
Κάθε υπεύθυνος Ωρολογίου καταλήγει να διατηρεί τη δεύτερη προβολή στο μυαλό του και να είναι το μόνο άτομο στο κτίριο που μπορεί να δώσει απαντήσεις.
Γυρίστε το πλέγμα στο πλάι
Αντί για ένα πλέγμα ανά Τμήμα, μπορείτε να ζητήσετε μία σειρά ανά Αίθουσα, με τις Ημέρες και τις Ώρες στο πάνω μέρος. Το ίδιο Ωρολόγιο, περιστραμμένο — τίποτα δεν υπολογίζεται εκ νέου, τίποτα δεν επιλύεται ξανά, απλώς αρχειοθετείται κάτω από διαφορετική επικεφαλίδα.
Το Εργαστήριο 2 γίνεται μια σειρά. Η Τρίτη στις έντεκα γίνεται μια στήλη. Η απάντηση βρίσκεται εκεί που τέμνονται, και χρειάζεται περίπου ένα δευτερόλεπτο.
Το ίδιο ισχύει και για τους Εκπαιδευτικούς: μία σειρά για τον καθένα, ολόκληρη η εβδομάδα τους σε μια γραμμή. Το "Ποιος είναι ελεύθερος τώρα;" παύει να είναι μια ερώτηση που ερευνάτε.
Γίνεται καλύτερο όταν τοποθετείτε κάτι
Η ανάγνωση είναι το εύκολο μισό. Το χρήσιμο μέρος είναι όταν κρατάτε ένα μάθημα και ψάχνετε κάπου να το τοποθετήσετε.
Πάρτε ένα μάθημα που χρειάζεται Αίθουσα και μεταβείτε στην προβολή Αίθουσας: το πλέγμα επισημαίνει ποιες Αίθουσες είναι πραγματικά ελεύθερες εκείνη την Ημέρα και Ώρα — όχι απλώς να φαίνονται ελεύθερες, αλλά να είναι — και σε ποια βρίσκεται το μάθημα αυτή τη στιγμή. Δεν συγκρίνετε δύο πλέγματα ελπίζοντας. Η ερώτηση "πού μπορεί να πάει αυτό;" απαντάται στην οθόνη που ήδη κοιτάτε.
Στη συνέχεια, σύρετέ το στη σειρά που θέλετε. Το μάθημα αλλάζει Αίθουσα. Δεν ανοίξατε φόρμα, δεν βρήκατε το πεδίο της Αίθουσας, ούτε πληκτρολογήσατε όνομα Αίθουσας που πρέπει να ταιριάζει ακριβώς.
Και σας ενημερώνει όταν κάνετε λάθος
Η μετακίνηση μαθημάτων με το χέρι είναι το σημείο όπου τα καλά Ωρολόγια χαλάνε αθόρυβα. Επιλύετε το πρόβλημα του ομιλητή και δημιουργείτε μια σύγκρουση δύο σειρές πιο κάτω που κανείς δεν προσέχει μέχρι την Τρίτη.
Έτσι, το πλέγμα ελέγχει καθώς προχωράτε. Μετακινήστε κάτι σε μια Ώρα που δεν λειτουργεί και σας το λέει αμέσως — όχι κατά την αποθήκευση, όχι στο επόμενο άνοιγμα. Και οτιδήποτε δεν πρέπει να μετακινηθεί μπορεί να κλειδωθεί, ώστε η απάντηση να είναι "όχι" πριν από το λάθος και όχι μετά από αυτό.
Η ερώτηση στον διάδρομο, απαντημένη στον διάδρομο
Τίποτα από αυτά δεν είναι νέα πληροφορία. Κάθε μία από αυτές τις απαντήσεις βρισκόταν ήδη στο αρχείο σας .fet τη στιγμή που ο επιλυτής ολοκλήρωσε τη δουλειά του. Ήταν απλώς ταξινομημένη για τον υπολογιστή που τη δημιούργησε, παρά για το άτομο που πρέπει να ζήσει με αυτήν.
Το να γυρίσετε το πλέγμα στο πλάι δεν αλλάζει ούτε ένα μάθημα. Αλλάζει το ποιος μπορεί να απαντήσει σε μια ερώτηση σχετικά με αυτό — το οποίο, όταν είστε το μόνο άτομο στο σχολείο που μπορεί να διαβάσει το Ωρολόγιο, είναι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς.
"Υπάρχει κάτι στο Εργαστήριο 2 την Τρίτη στις έντεκα;"
Ναι. Ή όχι. Σε περίπου ένα δευτερόλεπτο, στεκόμενοι στον διάδρομο.