Która sala jest wolna we wtorek o 11?
Pytanie, które słyszysz na korytarzu, oraz powód, dla którego Twój plan zajęć jest zorganizowany w sposób, który utrudnia udzielenie na nie odpowiedzi.
Idziesz na lunch i ktoś cię zatrzymuje.
"Czy we wtorek o jedenastej coś dzieje się w Laboratorium 2? Mamy gościnnego prelegenta."
Wiesz to. Jest to w planie zajęć, który stworzyłeś. Ale nie możesz odpowiedzieć, ponieważ plan jest zorganizowany według klas — trzydzieści siatek, jedna na grupę, a Laboratorium 2 pojawia się gdzieś wewnątrz każdej z nich.
Więc kończy się na "sprawdzę i dam znać", a potem następuje przeszukiwanie wydruków lub skanowanie trzydziestu kolumn w poszukiwaniu sal.
Informacja tam jest. Jest po prostu przypisana do niewłaściwego nagłówka.
Plany zajęć są tworzone w jeden sposób, a czytane w inny
To nie jest wada sposobu, w jaki go zbudowałeś. Plan zajęć jest tworzony dla każdej klasy, ponieważ tak wyrażane są ograniczenia — ta grupa ma ten przedmiot tyle a tyle razy w tygodniu.
Ale jest konsultowany według zasobów. Która sala jest wolna. Który nauczyciel nie ma zajęć na trzeciej lekcji. Kto jeszcze uczy, kiedy ja uczę.
Każdy układający plan kończy na utrzymywaniu drugiego widoku w głowie i byciu jedyną osobą w budynku, która potrafi odpowiedzieć na pytania.
Obróć siatkę na bok
Zamiast jednej siatki na klasę, możesz poprosić o jeden wiersz na salę, z dniami i godzinami u góry. Ten sam plan zajęć, obrócony — nic nie jest przeliczane, nic nie jest rozwiązywane na nowo, po prostu przypisane do innego nagłówka.
Laboratorium 2 staje się wierszem. Wtorek o jedenastej staje się kolumną. Odpowiedź znajduje się w miejscu ich przecięcia i zajmuje to około sekundy.
To samo działa dla nauczycieli: jeden wiersz dla każdego, cały ich tydzień w jednej linii. "Kto jest teraz wolny?" przestaje być pytaniem, które musisz sprawdzać.
Staje się to lepsze, gdy faktycznie coś planujesz
Czytanie to łatwiejsza połowa. Przydatna część zaczyna się, gdy trzymasz lekcję i szukasz miejsca, w którym ją umieścić.
Wybierz lekcję, która potrzebuje sali i przełącz się na widok sali: siatka zaznacza, które sale są rzeczywiście wolne w danym dniu i o danej godzinie — nie wyglądające na wolne, ale wolne — oraz w której sali lekcja znajduje się obecnie. Nie porównujesz dwóch siatek z nadzieją. Pytanie "gdzie to może trafić?" jest rozwiązane na ekranie, na który już patrzysz.
Następnie przeciągnij ją do wybranego wiersza. Lekcja zmienia salę. Nie otwierałeś formularza, nie szukałeś pola sali ani nie wpisywałeś nazwy sali, która musi pasować co do joty.
I informuje cię, kiedy się mylisz
Ręczne przenoszenie lekcji to moment, w którym dobre plany zajęć po cichu się psują. Rozwiązujesz problem z prelegentem i tworzysz konflikt dwa wiersze niżej, którego nikt nie zauważa aż do wtorku.
Więc siatka sprawdza wszystko na bieżąco. Przenieś coś w miejsce, które nie działa, a system natychmiast o tym poinformuje — nie przy zapisywaniu, nie przy następnym otwarciu. A wszystko, co nie może zostać przeniesione, można zablokować, więc odpowiedź brzmi "nie" przed popełnieniem błędu, a nie po nim.
Pytanie na korytarzu, rozwiązane na korytarzu
Żadna z tych informacji nie jest nowa. Każda z tych odpowiedzi była już w twoim pliku .fet w momencie, gdy solver zakończył pracę. Była po prostu ułożona dla komputera, który ją wygenerował, a nie dla osoby, która musi z tym żyć.
Obrócenie siatki na bok nie zmienia ani jednej lekcji. Zmienia to, kto może odpowiedzieć na pytanie z nią związane — co, gdy jesteś jedyną osobą w szkole, która potrafi czytać plan zajęć, stanowi większość pracy.
"Czy we wtorek o jedenastej coś dzieje się w Laboratorium 2?"
Tak. Albo nie. W około sekundę, stojąc na korytarzu.