Je rooster is klaar. Nu moeten veertig docenten het kunnen zien.
Het rooster genereren is waar iedereen voor plant, maar het publiceren ervan is wat u de rest van het semester ongemerkt tijd kost.
De solver is klaar. De randvoorwaarden zijn vervuld. Je slaat het .fet-bestand op, en voor ongeveer tien minuten voelt het af.
Dan begint het eigenlijke werk, en dat is geen roosteren. Het is distributie.
Veertig docenten hebben hun eigen week nodig. Het kantoor heeft een hoofdexemplaar nodig. De receptie wil weten naar welk lokaal een bezoekende ouder moet worden gestuurd. Iemand vraagt erom op de schoolwebsite. En geen van deze mensen heeft FET, zal FET installeren, of zou dat moeten hoeven.
Dus worden het pdf's. Eén per docent als je gewetensvol bent, één grote als je dat niet bent. Geprint, gemaild, opgehangen. En dat is prima — tot donderdag, wanneer een lokaal verandert.
Nu zijn er veertig verkeerde kopieën in het gebouw en geen manier om ze terug te roepen.
Het echte probleem is niet het bestand. Het zijn de kopieën.
Elke export die je verstuurt is een vertakking. Het moment dat het je handen verlaat, stopt het met het volgen van de werkelijkheid, en toch wordt het steeds geraadpleegd. De docent met de print-out op hun bureau is niet onvoorzichtig; ze hebben geen manier om te weten dat het verouderd is.
Wat betekent dat de nuttige vraag niet is "hoe krijg ik dit uit FET?" — dat kun je al. Het is "hoe publiceer ik het zodat er altijd maar één versie is?"
Dat is het probleem dat FET Explorer oplost. Je uploadt het .fet-bestand dat je solver heeft geproduceerd, en in plaats van veertig kopieën te exporteren, publiceer je één rooster op vier manieren.
Een link, geen bijlage
Stuur een link. De persoon opent deze en ziet het rooster. Geen account, geen installatie, niets om te accepteren.
Er zijn twee soorten, en het verschil is belangrijk.
Een openbare link is altijd alleen-lezen. Niet standaard alleen-lezen, niet alleen-lezen tenzij iemand een instelling wijzigt — het kan niet worden overgehaald om iets anders te zijn. Dat is de link voor ouders, voor een groep, voor het mededelingenbord.
Een privélink heeft een niveau en een bereik. "Iedereen met deze link kan de beschikbaarheid voor Ángel instellen." Het is de manier waarop een collega bijdraagt zonder een account op jouw abonnement te hebben.
Beide wijzen naar hetzelfde rooster. Wijzig een les en elke link toont al de nieuwe versie, omdat er nooit een kopie was om bij te werken.
Eén ding dat mensen verrast: plak je eigen deellink in je browser
en je zult minder zien dan je verwacht. Toegang wordt bepaald vanuit de link
eerst en je account als tweede — dus je krijgt precies wat de ontvanger krijgt.
Dat is bewust. Het is de enige manier om te controleren wat je daadwerkelijk hebt verstuurd.
Papier, wanneer papier het juiste antwoord is
Soms is het dat. Een muur in de lerarenkamer, een map voor een inspectie, een docent die er simpelweg de voorkeur aan geeft.
De printweergaven zijn daarvoor gebouwd — per docent, per lokaal, per groep, per activiteitslabel — in plaats van een screenshot van het scherm te zijn. Printen is nog steeds een kopie, en het wordt nog steeds verouderd. Het verschil is dat opnieuw printen één klik is, en je weet precies waar de huidige versie leeft.
Het scherm dat nooit ongelijk heeft
Het beste antwoord op "is dit actueel?" is een weergave die niet verouderd kan zijn. Zet het rooster van vandaag op een scherm bij de deur van de lerarenkamer en het ververst zichzelf. Niemand print het, niemand draagt het bij zich, niemand heeft dat van vorige week.
Op de eigen website van de school
Ouders kijken op de schoolwebsite. Dus het rooster kan daar worden ingesloten, op de eigen pagina van de school, als onderdeel van het eigen ontwerp van de school — geen link naar iets dat eruitziet als een ander product.
Eén bron, vier oppervlakken
Dat is het hele idee. Het .fet-bestand is nog steeds de bron van waarheid en FET is nog steeds wat het genereert. Wat verandert is dat publiceren stopt met het produceren van vertakkingen.
Wanneer een lokaal op donderdag verandert, wijzig je het één keer. De links zijn correct. Het scherm is correct. De insluiting is correct. Het enige dat opnieuw geprint moet worden is het papier — en je weet precies welk papier.
Veertig docenten, één rooster, geen terugroepactie.